Sandy over borstkanker – “Dit is de druppel: Geen haar meer, wenkbrauwen en wimpers weg (op één wimper na) en dan ook nog een gezicht en hals als een grindtegel.”

12 mei 2026

Sandy van den Brink, eigenaresse van schoonheidssalon Silk Sand te Soest en de vrouw van radiomaker Jan Paparazzi, zit middenin haar behandeltraject voor borstkanker in het in borstkankerzorg gespecialiseerde Alexander Monro Ziekenhuis. 

In een openhartige blogreeks over haar traject, de zorg en het dagelijks leven, deelt Sandy haar ervaringen om ook anderen te steunen die met borstkanker te maken hebben. Lees het dertigste blog van Sandy hier:

Vorige week was ik nog in jubelstemming en dacht “Yes, mijn laatste chemokuur. Bijkomen, even helemaal niks op een aantal afspraken in het ziekenhuis na ter voorbereiding op de operatie die over vier weken zal plaatsvinden”. Maar mijn lichaam besluit anders.

Bij mijn laatste vier Paclitaxelkuren, kreeg ik steeds twee dagen na mijn chemo-infuus huiduitslag. Hiervoor kreeg ik een door mijn oncoloog voorgeschreven hormooncrème die mij goed hielp. Vaak na drie dagen smeren werd mijn huid weer rustig. Dus na de allerlaatste kuur was ik voorbereid dat dit ook weer zou gaan gebeuren. En inderdaad: eerst werden mijn wangen warm en daarna kwam de uitslag weer opzetten, om vervolgens met mijn voorgeschreven crème weer bestreden te worden.

En net toen ik na een paar dagen dacht: “Zo, daar ben ik vanaf”, kreeg ik nog een toegift. Mijn huid werd weer warm. Niet veel later zat ik onder de rode vlekken, zo erg was het eerder nog niet geweest. Jeuken en branden en het werd steeds erger.

Uiteraard gebeuren bijzonderheden bij mij vaak tijdens feestdagen, in de avonduren of een weekend. Ik wilde niet gelijk met het Alexander Monro Ziekenhuis bellen. Hoe vervelend het ook aanvoelde en ik er niet uitzag: dit voelde niet als spoed. Dus zo verstreken er vier dagen waarop ik uiteindelijk op zondag tegen Jan zei: ik ga nu toch bellen. Het was inmiddels zover dat sommige plekken gevuld waren met pus (sorry voor het ranzige detail).

Gelukkig kreeg ik een superbegripvolle, lieve verpleegkundige aan de lijn. “Goed dat je belt. Wat rot voor je. Ik ga even overleggen en je wordt zo teruggebeld”. Niet veel later belde een hele fijne dienstdoende oncoloog mij terug. Hij heeft de door mij doorgestuurde foto’s bekeken en samen besloten we dat het beter was te stoppen met de hormooncrème en het advies van een dermatoloog af te wachten. Ik voelde me door zijn reactie geen zeikerd en serieus genomen.

Op maandagochtend is er direct overleg geweest met het UMC Utrecht en geregeld dat ik door een dermatoloog gezien kon worden. Zo fijn dat er zo snel geschakeld werd.

Uiteindelijk moet ik nu zes weken antibiotica slikken en heb ik twee nieuwe crèmes gekregen. Met twee weken moet het langzaam beter worden.

Vaktechnisch vind ik deze huidreactie super interessant. Het benadrukt iets wat ik al wist; dat je tijdens chemotherapie anders met je huid moet omgaan. Less is echt more, hydratatie is vaak meer dan voldoende. Deze ervaring benadrukt ook goed waar soms de grens ligt in mijn vak. Een goede huidspecialiste zal je bij een ongewone huidreactie altijd terugverwijzen naar je oncoloog, die in sommige gevallen weer doorverwijst naar een dermatoloog. Ga in ieder geval nooit zelf thuis experimenteren met producten, daardoor kan het alleen maar erger worden.

Hoe leerzaam het ook is om zelf te ervaren wat ik destijds tijdens mijn opleiding heb geleerd, deze huidreactie is voor mij de druppel, de rek is eruit. Geen haar meer, wenkbrauwen en wimpers weg (op één wimper na) en dan ook nog een gezicht en hals als een grindtegel. Als ik in de spiegel kijk herken ik mezelf niet meer. Ik heb echt het gevoel alsof er een sloopkogel door mijn lichaam is gegaan en alles overhoop ligt.

Eindelijk klaar met de chemotherapie en een paar weken rust tot aan de operatie was de planning en nou dit gezeik weer. Ik ben er zo ontzettend klaar mee. Wat ik van afgelopen maanden wel heb gemerkt is dat je echt van tevoren niet kunt weten hoe alles gaat verlopen en dat je, buiten goed voor jezelf zorgen betreft voeding, rust, bewegen waar mogelijk, weinig invloed hebt op hoe je lichaam reageert tijdens het chemotraject.

Ontzettend frustrerend voelt het maar ik heb geen zin om in deze emotie mee te gaan. Ik raap mezelf bij elkaar en besluit een voorbeeld te nemen aan mijn dappere strijder; mijn ene wimper die nog vrolijk rechtop staat en als enige het chemogeweld overleefd heeft.