27 mei 2026

Sandy van den Brink, eigenaresse van schoonheidssalon Silk Sand te Soest en de vrouw van radiomaker Jan Paparazzi, zit middenin haar behandeltraject voor borstkanker in het in borstkankerzorg gespecialiseerde Alexander Monro Ziekenhuis. 

In een openhartige blogreeks over haar traject, de zorg en het dagelijks leven, deelt Sandy haar ervaringen om ook anderen te steunen die met borstkanker te maken hebben. Lees het tweeëndertigste blog van Sandy hier:

Om acht uur rijden Jan en ik licht gespannen naar het Alexander Monro Ziekenhuis. Als ik mij heb aangemeld mogen we naar boven, waar een opgewekte verpleegkundige ons opwacht en begeleidt naar mijn kamer. Op wat medische attributen (handschoenen, noodknop, infuuspaal) na zien de kamers in het AMZ eruit als een hotelkamer in een vijfsterrenhotel. Als Jan zou willen, zou hij zelfs mogen blijven slapen. Handig als je van ver komt, in ons geval overbodig.

Al vrij snel word ik meegenomen voor de schildwachtklierprocedure. (De schildwachtklier is een lymfeklier waar als eerste uitzaaiingen komen) Dit is een onderzoek om te bepalen naar welke lymfeklier de kanker zich verplaatst. Tijdens de operatie wordt de schildwachtklier weggehaald waarna een patholoog onderzoekt of er in de schildwachtklier (nog) kankercellen zitten. Nadat ik een blauw operatieshortje heb aangetrokken mag ik plaatsnemen op een smalle tafel, een beetje zoals bij een PET-scan.

Twee aardige radiologen leggen mij de procedure uit. Ik krijg twee prikjes met radioactieve vloeistof in mijn borst. Om te zorgen dat de vloeistof goed verspreid wordt moet ik zelf vijf minuten mijn borst masseren. (Ik blijf het ingewikkeld vinden om telkens zo kwetsbaar en bloot te moeten liggen terwijl er van alles gebeurt) Waar mogelijk bedekken de vriendelijke mannen mijn lichaam met mijn schortje. Ze gaan zo voorzichtig en respectvol met mij om.

Daarna word ik het apparaat ingeschoven en worden er foto’s en bewegende beelden gemaakt. Voor de laatste beelden moet ik mijn borst stevig opzij, naar binnen en naar beneden duwen, en dan drie minuten lang stilliggen. Dit moet een paar keer. Ik merk dat het me niet lukt dit vol te houden, mijn spierkracht is ontzettend afgenomen de laatste maanden, dus neemt één van de verpleegkundigen deze handeling van mij over. Als dit afgerond is brengt de radioloog mij weer naar de opnameafdeling.

Net terug op de kamer mag ik weer door naar het volgende onderdeel van de dag: het aanbrengen van de locatiedraden in mijn borst en in mijn oksel. Gelukkig wordt dit gedaan door een radioloog die ik inmiddels al vaak heb gezien. Hij is aardig, rustig en legt alles heel goed uit voordat hij begint.

De draden, deze zijn nodig zodat de chirurg precies weet waar ze moet zijn tijdens het opereren. Er zijn overigens ook andere manieren maar in mijn geval is dit de beste optie. Het plaatsen gebeurt echogeleid en gaat als volgt; eerst wordt de (aan het begin van mijn chemotraject) geplaatste marker door middel van een echo in beeld gebracht, daarna wordt mijn borst verdoofd, en wordt er met een holle naald tot in de tumor geprikt. Wanneer deze op de goede plek zit wordt de draad uit de naald geduwd en klappen er weerhaakjes uit zodat deze op zijn plek blijft zitten en gaat de naald uit de borst.

Als eerste is de tumor boven in mijn borst aan de beurt. Ik had me bij het woord “draden” kleine, dunne ijzerdraadjes voorgesteld, maar niets is minder waar. Het is een lange, stugge stengel van ongeveer dertig centimeter die uit mijn borst steekt. De procedure herhaalt zich ook aan de onderkant van mijn borst, waar de beginnende borstkanker zit en in mijn oksel.

Het is een vreemd gezicht om die dingen uit mij te zien steken.

Jan en ik grappen dat het radio-antennes zijn en of mijn ontvangst goed is. Vervolgens moet er nog een mammografie gemaakt worden en loop ik met mijn antennes richting het mammografieapparaat. De lieve verpleegkundige die de radioloog assisteerde helpt me daarbij. Het voelt heel raar om zo rond te lopen met van die stekels uit mijn lichaam. Ook tijdens het nemen van de foto’s moeten we weer heel hard lachen. Het is bizar wat je allemaal meemaakt, humor maakt het allemaal net even wat fijner en gezelliger. Als de afbeeldingen zijn gelukt worden de draden vastgeplakt en mag ik terug naar mijn kamer.

Inmiddels is het lunchtijd. Een vrolijke gastvrouw komt langs om Jan te voorzien van een broodje, ik moet nuchter blijven voor de operatie (maar ben inmiddels zo hongerig dat ik overweeg mijn tanden in de kunstplant op de kamer te zetten) Vervolgens informeert ze of we na de operatie ook willen eten; er is keuze uit vier heerlijke maaltijden (geen standaard ziekenhuiseten), wat het vijfsterrengevoel helemaal afmaakt, als je even weglaat waarvoor je er bent.

Driekwartier eerder dan de geplande operatietijd word ik door een verpleegkundige voorbereid op de operatie. Ik krijg een drukverband dat ik als een rokje moet aantrekken. Dit zal later, tijdens de operatie, naar boven getrokken worden om mijn geopereerde borst te verpakken.

Daarna moet ik een blauw operatiejasje aantrekken. Met een veel te grote ziekenhuisbadjas en op mijn pantoffeltjes loop ik richting de operatieafdeling.

Daar aangekomen mag ik op een bed plaatsnemen. Er komt nog iemand bij die mij voorziet van een warmtedeken. Vervolgens word ik naar een zaal gereden waar nog iemand ligt. Gescheiden door de gordijnen tussen ons in liggen we naast elkaar. In het AMZ blijken ze twee operatiekamers te hebben; dat wist ik helemaal niet. In deze ruimte word je voorbereid op de operatie en hier word je later ook weer wakker.

Tijdens het aanleggen van het infuus komt mijn lieve chirurg al bij mij staan, ze probeert mij een beetje gerust te stellen en af te leiden. Daarna komt ook de plastisch chirurg erbij. Ik moet rechtop gaan zitten en samen tekenen ze mijn borst af. Mijn chirurg en de plastische chirurg overleggen uitvoerig over waar de incisies precies moeten komen. De vastgeplakte locatiedraden zitten in de weg en worden losgemaakt. Ik hoor alles aan, maar kijk niet. Het idee dat ze zo meteen mijn tepel los gaan snijden maakt me licht misselijk.

Dan is het zover. Ik word naar de operatiekamer gebracht en mag plaatsnemen op de operatietafel. In tegenstelling tot wat ik dacht is het een heerlijk zacht bed en ook nog lekker warm (dankzij de warme lucht die geblazen wordt). Alles wordt nog één keer zorgvuldig doorgenomen. Ik moet in mijn eigen woorden uitleggen welke procedure er gaat plaatsvinden.

Vervolgens wordt mij gevraagd aan een mooie vakantiebestemming te denken. Ik vraag of het ook wat anders mag zijn, als ik dan aan iets fijns moet denken, dan denk ik aan mijn twee lieve engeltjes met snorhaartjes: mijn twee katjes Bennie en Doortje. Ik vertel over hen. Ik hoor mijn chirurg nog net iets zeggen over haar hond, en dan ben ik weg.

Als ik wakker word, voel ik me super uitgerust, alsof ik heel diep en lang heb geslapen. Ik denk nog: dat narcose-spul moet je eigenlijk thuis hebben. Echt heerlijk om mee te slapen. Even later komt de pijn en het besef dat er iets met mijn lichaam is gebeurd. Als ik weer goed bij ben, hoor ik dat Jan inmiddels is gebeld dat de operatie geslaagd is.

Terug op de kamer krijg ik eerst een beschuitje. Daarna mag ik eindelijk eten. Een paar uur na de operatie zit ik heerlijk te genieten van mijn kip teriyaki.

‘s Nachts slaap ik slecht. Je moet in strandstoelhouding op je rug liggen en dat is voor mij als een fervente zijslaper echt een uitdaging, ik heb het warm en ben onrustig. Pas in de ochtend val ik eindelijk in slaap maar word alweer snel voorzichtig gewekt voor het ontbijt.

Na het ontbijt mag ik voor het eerst douchen. Met iemand in de buurt, voor de zekerheid. Douchen en afdrogen zijn een hele opgave. Mijn borst, oksel en arm zijn supergevoelig.

Als ik weer op mijn bed lig, app ik Jan dat ik al lekker ontbeten en gedoucht heb en dat hij deze kant op mag komen.

Na een passessie voor een passende compressie-bh, deze kun je aan laten meten in het AMZ, komt mijn chirurg langs. Ze is tevreden over hoe alles is gegaan en zegt dat ik naar huis mag. Thuis nestel ik me op de bank. Ik denk: dit heb ik gehad. Deze stap kunnen we ook afvinken.

Nu begint het grote wachten. Tien dagen tot de uitslag.