28 juli 2026

Sandy van den Brink, eigenaresse van schoonheidssalon Silk Sand te Soest en de vrouw van radiomaker Jan Paparazzi, zit middenin haar behandeltraject voor borstkanker in het in borstkankerzorg gespecialiseerde Alexander Monro Ziekenhuis. 

In een openhartige blogreeks over haar traject, de zorg en het dagelijks leven, deelt Sandy haar ervaringen om ook anderen te steunen die met borstkanker te maken hebben. Lees het negenendertigste en laatste blog van Sandy hier:

Bijna een jaar geleden zat ik tegenover mijn oncoloog. Terwijl ik vertelde over mijn salon, vertelde zij met net zoveel passie over haar werk en de extra activiteiten waar ze zich voor inzet. Eén daarvan is de jaarlijkse sponsorloop vanuit het Integraal Zorgplein van het Alexander Monro Ziekenhuis. Het opgehaalde geld wordt onder meer gebruikt voor wetenschappelijke studies en initiatieven op het gebied van borstkankerzorg en voor het verhogen van de kwaliteit van leven voor alle borst(kanker)patiënten. Mijn enthousiaste oncoloog overhandigde ons een flyer met informatie. Uiteraard twijfelde Jan geen moment en verzamelde een mooie club mensen om mee te lopen. Hij is altijd te porren voor het goede doel. Zo is hij na zijn hartstilstand ook ambassadeur voor de Hartstichting geworden. Helaas was ik door de chemo en de tegenslagen niet in staat om zelf deel te nemen aan de sponsorloop. Maar mijn lieve vriendinnen, familie, klanten en kennissen sloten zich aan bij Team Jan. Zo ontzettend lief. Er werden zelfs vanuit de Soester horeca en de Soester en Hooglandse middenstand mooie prijzen beschikbaar gesteld om te verloten onder de wandelaars. Dit jaar zullen we weer van de partij zijn. Ook ik ga meelopen. Zoveel mogelijk geld ophalen wordt het doel en daarnaast is het voor mij een mooie mijlpaal en afsluiting van de rollercoaster. Dus mocht je zin hebben en wil je meelopen? Drie oktober, in de bossen van Bilthoven, we gaan er een mooi feestje van maken. Meer informatie vind je op de website van het Alexander Monro Ziekenhuis, onder het kopje Voorzorg en Nazorg.

Mede door de sponsorloop kwam ik in contact met een lieve dame van de marketing- en communicatieafdeling van het Alexander Monro Ziekenhuis. Zij vroeg mij of ik tijdens het jaarlijkse benefietgala van de Stichting Breast Care Foundation (BCF) wilde spreken. Ik zat toen midden in mijn chemotraject, was kaal, voelde me door alle complicaties doodziek en allesbehalve mezelf. Op dat moment lukte het echt niet. Ik zei wel: “Als alles goed gaat, doe ik het volgend jaar.” En zo sta ik straks, een jaar later, met knikkende knieën op het BCF-benefietgala. Het is niet echt iets voor mij, ik sta het liefst niet in de spotlights. Mijn lief is juist op zijn best voor een zo groot mogelijk publiek. Ik begeef me liever wat meer op de achtergrond maar voor het goede doel maak ik een uitzondering.

Heb je een bedrijf en beleef je graag een bijzondere avond, met vrienden, familie en/of zakelijke relaties, gevuld met optredens door diverse artiesten en wil je culinair genieten van een diner bereid door een sterrenchef, en mij horen hakkelen ;-), kijk dan voor meer informatie op de website van de Breast Care Foundation.

Door het contact met de marketingdame ontstond ook een ander idee: een blog. “Ja,” zei ik meteen zittend op mijn slaapkamer “Dat lijkt me heel leuk.” Wat ik me toen niet realiseerde was hoeveel deze uiteindelijk gelezen wordt.

Onwijs spannend en kwetsbaar voelde het om mijn verhaal te delen. Het scheelt wel dat ik zelf kon bepalen wanneer ik schreef. Op momenten dat het mij uitkwam. Dat voelt voor mij heel anders dan dat ik in een winkel of op straat onverwacht over mijn ziekte en traject moet praten. Ik heb geprobeerd zo eerlijk mogelijk te schrijven. Niet mooier maken dan het was, maar ook niet zwaarder. Ieder traject is anders.

Het kostte soms veel energie en dan moest ik in etappes schrijven maar wat heeft het me veel gebracht. Ontzettend lieve reacties, bemoedigende woorden, adviezen, de openheid van jullie. Ik heb zoveel verhalen via DM gekregen. Stuk voor stuk raakten ze mij. Ook kreeg ik af en toe reacties van mensen die zelf nooit met kanker te maken hadden gehad. Zij schreven dat ze dankzij de blogs eindelijk een beetje begrepen wat zo’n traject met iemand doet. Dat deed mij ook wat. Het is, zonder in de slachtofferrol te kruipen, wel fijn als een omgeving meer begrijpt waar je doorheen gaat.

Tijdens mijn behandeling ben ik vaak een powervrouw genoemd. Ik dacht regelmatig “Jullie zouden me nu eens moeten zien”. Ik was zo slap als een vaatdoek en zag het soms echt niet meer zitten. Ook kreeg ik vaak te horen dat ik een held was. De echte helden zijn wat mij betreft mijn fantastische oncoloog, lieve chirurg, de geweldige mammacare verpleegkundigen, de steun en toeverlaten op de dagbehandeling, de kundige knapperds op de afdeling Radiologie, de plastisch chirurgen en iedereen die mij in het AMZ heeft bijgestaan en voor me heeft klaargestaan. Zij hebben mij beter gemaakt en verdienen stuk voor stuk een applaus. Ik maak dan ook een diepe buiging en blijf hen voor altijd dankbaar.

Voor iedereen: dank jullie wel!

Alle liefde en geluk❤️