14 juli 2026

Sandy van den Brink, eigenaresse van schoonheidssalon Silk Sand te Soest en de vrouw van radiomaker Jan Paparazzi, zit middenin haar behandeltraject voor borstkanker in het in borstkankerzorg gespecialiseerde Alexander Monro Ziekenhuis. 

In een openhartige blogreeks over haar traject, de zorg en het dagelijks leven, deelt Sandy haar ervaringen om ook anderen te steunen die met borstkanker te maken hebben. Lees het zevenendertigste blog van Sandy hier:

Na de bestraling blijf ik last van mijn arm en borst houden. Sterker nog, het lijkt steeds erger te worden. Ondanks mijn postoperatieve oefeningen lukt het me niet goed om mijn arm omhoog te doen of te strekken. Het lijkt wel of mijn spieren gekrompen zijn. Een ontzettende rek en strakheid voel ik in mijn oksel, mijn arm en mijn borst. Als ik mijn arm strek zie je ook allemaal ‘harde draadjes’ in mijn elleboog omhoogkomen. Als ik dit bij mijn lieve mammacare verpleegkundige aankaart, regelt ze direct een verwijzing naar OOFU en zegt ze “ik denk dat het strengen zijn”. Ik bel direct met OOFU (Oedeem- en Oncologie Fysiotherapie Utrecht). Wat blijkt, er is een uitvaller en ik kan een dag later al komen. “Neem wel een paracetamol in voordat je komt”.

Een dag later blijkt dat geen overbodige luxe. Ik blijk inderdaad last van Axillary Web Syndrome (AWS) te hebben en fors ook. AWS wordt ook wel okselstrengen genoemd. Het is een complicatie na een borstoperatie of ingreep waarbij lymfeklieren uit de oksel zijn verwijderd. Hierdoor kunnen strakke, pijnlijke strengen onder de huid ontstaan die lopen van de oksel naar de arm en soms zelfs tot de onderarm of hand. In een enkel geval lopen ze ook door de borst en over de ribben. Dit veroorzaakt pijn en kan het de beweeglijkheid van de schouder en arm beperken.

De ellendelingen lopen bij mij van mijn oksel door mijn hele arm, zelfs over mijn handpalm. Maar ook zijn ze aanwezig bij mijn flank, in mijn borst, onder mijn borst en ribben. En er blijkt best wat wondvocht te zitten in mijn oksel wat nog een extra druksensatie geeft. “Wat een gezeik”, denk ik. Maar tegelijkertijd; wat super dat er wat aan gedaan kan worden en dat ik zo snel terecht kan bij een plek waar de expertise fantastisch is.

Mijn hoofdbehandelaar, Mireille Lauret, is samen met Edith Schoots medeoprichter van OOFU. Inmiddels zijn ze met tien gespecialiseerde oedeem- en oncologiefysiotherapeuten werkzaam in Utrecht en in Bilthoven. Mireille is een leuke, pittige dame die sinds 1994 actief is als oedeem- en oncologiefysiotherapeut en daarnaast docent en veelgevraagd spreker is. Ze vertelt bevlogen over haar vak. Heerlijk, als mensen zo gepassioneerd zijn.

Ik mag op haar bank gaan liggen en ze start voorzichtig met het los masseren van mijn borst. Ik omschrijf het weefsel vaak als plastic waar een vlammetje bij gehouden is. Zo voelt het. En dan start ze met het knappen van mijn strengen in mijn arm. Wat een marteling. Als er één breekt, hoor je: “knak”. Het geluid is vergelijkbaar met dat van zo’n fluorescerend staafje dat je moet breken voordat het licht geeft. Ik vlieg met mijn benen de lucht in en krijg half de slappe lach van pijn en ellende maar ook van de situatie.

“Mag ik er nog één doen?”. Ik denk aan de mensen bij mij in de salon. Tijdens het epileren, uitreinigen en harsen. En zeg “Ja dat mag”. Dit is de revanche voor al het gemartel dat ik mijn klanten in de salon aandoe. Samen lachen we en na nog ééntje te hebben geknapt, zijn we klaar voor vandaag. We maken een planning voor aankomende maanden want voorlopig zal OOFU onderdeel worden van mijn weekactiviteiten.

Op het ene deel van de afbeelding zie je aan de binnenkant van mijn elleboog, de ellendelingen lopen. Op het andere deel zie je de sexy steunkous en handschoen die ik inmiddels aangemeten heb gekregen omdat mijn arm steeds dik werd, de putjes erin stonden en mijn hand door het vocht aan het einde van de dag transformeerde naar een geplooid mollig peuterhandje.