21 juli 2026

Sandy van den Brink, eigenaresse van schoonheidssalon Silk Sand te Soest en de vrouw van radiomaker Jan Paparazzi, zit middenin haar behandeltraject voor borstkanker in het in borstkankerzorg gespecialiseerde Alexander Monro Ziekenhuis. 

In een openhartige blogreeks over haar traject, de zorg en het dagelijks leven, deelt Sandy haar ervaringen om ook anderen te steunen die met borstkanker te maken hebben. Lees het achtendertigste blog van Sandy hier:

Regelmatig wordt mij gevraagd: “Ben je nu helemaal klaar?” Ja de chemotherapie, operatie en bestraling heb ik gehad maar klaar… Zo ben ik onlangs gestart met de Letrozol maar na twee weken kon ik amper meer lopen van de spierpijn en in overleg met mijn oncoloog ben ik ook weer gestopt. Ik heb respect voor de vrouwen die vijf jaar lang nabehandeling krijgen met hormoontherapie, het volhouden en alle rot bijwerkingen trotseren. We zijn al door de chemo de overgang in gejakkerd en dan krijg je er nog een laag extra overheen. Voor mij was de rek eruit. Ik heb drie keer per week therapie voor mijn Oedeem, spieren, borst en strengen, heb gesprekken bij het HDI, en dat is voor mij op dit moment genoeg. Meer kan ik er niet meer bij hebben.

Ook heb ik mijn eerste Zometa- infuus gehad. Nog drie jaar lang krijg ik deze zodat eventuele slapende restcellen minder goed botuitzaaiingen kunnen veroorzaken. Ik ben er echt wel even een week naar van geweest en het beïnvloedde bovendien een paar weken mijn slaapkwaliteit. Dit zette me weer wat in zijn achteruit. Mentaal heb ik het af en toe best zwaar. Van het bekende zwarte gat dacht ik de dans wel te ontspringen. Maar nu pas komt er ruimte om echt te voelen waar ik, samen met mijn gezin, doorheen ben gegaan. Het gemis van mijn werk, de afhankelijke positie die ik echt vreselijk vind, de veranderende vriendschappen. Sommige mensen vinden kanker eng en nemen afstand, wat soms best eenzaam of teleurstellend was. Tegelijkertijd kwamen er nieuwe vriendschappen bij, werden sommige intenser of kwam er een bak liefde uit onverwachte hoek. Daarnaast mis ik mijn lange blonde haar. Een grijze, krullende hier en daar wat blonde coupe heb ik ervoor teruggekregen. Ik weet dat het weer kan veranderen als de haarfollikels weer hersteld zijn maar daar heb ik nu niks aan. En haar groeit één centimeter per maand dus het duurt nog wel even voordat het weer wat lengte heeft.

Daarnaast komt de datum van de diagnose in zicht. Best beladen. Ik droom regelmatig over afgelopen periode. ik wil per se die dag wat leuks doen. Een soort van slechte herinnering wissen en een leuke daarvoor in de plaats maken. Dus gaan we een weekend naar ons geliefde Noordwijk. Uitwaaien aan zee. Maar de week daarvoor heb ik nog een controle van mijn littekens en borst.

Ik heb een paar weken geleden in mijn andere borst een knobbeltje gevoeld maar door de goede uitslag van de operatie kan ik mezelf geruststellen en zeggen het is een kliertje, gaat vast weg. Tegen niemand zeg ik iets. Maar een maand later zit het er nog. Mooi dat ik een controle afspraak heb, kan er meteen naar gekeken worden. Helaas krijg ik niet de geruststelling en wordt er door één van mijn favoriete oncologisch verpleegkundigen inderdaad een verdikking gevoeld. Het zal verder onderzocht worden. Een dag later word ik al gebeld door de planning en mag ik na het weekend komen voor een mammografie en aansluitend het uitslaggesprek. Ineens krijg ik flashbacks, het zal toch niet…

Na een rotweekend met veel angst en onzekerheid stappen Jan en ik de auto in richting het Alexander Monro Ziekenhuis. Tijdens de mammografie voel ik mijn ogen vollopen met tranen. Buiten dat mijn geopereerde borst zeer doet tijdens het pletten, deze is nog ontzettend gevoelig en op mijn buik liggen kan ik nog niet, brengt de handeling mij terug naar een jaar geleden. Er schieten zoveel gedachten door mijn hoofd. Na de mammografie moet ik even wachten. De radioloog zegt: “Sla nog maar even een omslagdoek om. Ik ga even overleggen en misschien maken we ook nog een echo”. Ik kleed me, ondanks het verzoek, toch aan. Ik wil geen echo, ik wil dit niet, ik wil weg. Jan zegt lief: “We zijn samen. Als het terug is San, dan doen we het samen. Je bent niet alleen”. Ik zie zijn gespannen gezicht, wat mij gerust probeert te stellen. Dan gaat de deur open. “Het ziet er goed uit. De chirurg zal je zo verder uitleg geven.” Het blijkt klierweefsel te zijn.

Wat een rollercoaster aan spanning en emotie, wat een opluchting! Terugkomend op de zin waar ik mee begon, “Ben je nu klaar?”, ook al zijn straks (hopelijk) alle strengen geknapt, is mijn energie terug, en zijn mijn lokken lang, ik denk dat elke controle, zeker de eerste drie jaar voorlopig spannend zullen blijven.

Voor nu kan ik het weer even loslaten, bijkomen en heel belangrijk nieuwe mooie herinneringen maken! Noordwijk ‘Here we come’!