Sandy over borstkanker – “Dan komt het onderwerp waar ik het meest tegenop zie: haarverlies.”

22 januari 2026

Sandy van den Brink, eigenaresse van schoonheidssalon Silk Sand te Soest en de vrouw van radiomaker Jan Paparazzi, zit middenin haar behandeltraject voor borstkanker in het in borstkankerzorg gespecialiseerde Alexander Monro Ziekenhuis. 

In een openhartige blogreeks over haar traject, de zorg en het dagelijks leven, deelt Sandy haar ervaringen om ook anderen te steunen die met borstkanker te maken hebben. Lees het veertiende blog van Sandy hier: 

Vandaag heb ik wederom een druk programma. Sinds mijn kankerdiagnose volgen de dagen zich op met afspraken, onderzoeken, uitslaggesprekken en kennismakingen. Gisteren stond het stereotactisch biopt op de planning. Dat onderzoek betekende het einde van mijn werk in de salon.

Ik had zoveel napijn, en in mijn werk gebruik je continu je armen. Elke beweging deed pijn in mijn borst. Daarbij weet ik dat ik binnen twee à drie weken start met de chemotherapie, en ik wil nog dingen afronden. Maar met de vele ziekenhuisafspraken die nog volgen, is het bijna onmogelijk om te blijven werken.

Ik zit naast Jan terwijl hij mijn klanten één voor één belt. De reden? “Familieomstandigheden”. Het maakt me verdrietig. Ik hou van mijn werk. Het was het stukje van mijn leven waar alles nog normaal voelde, waar ik even kon ontsnappen aan de waarheid waarin we nu leven.

De enige opluchting is dat ik niet meer hoef te liegen als ik moet afzeggen. “Dat scheelt dan weer voor vandaag,” zeg ik tegen Jan, aangezien er twee afspraken op de planning staan: één met de anesthesist en één met mijn oncoloog.

Daar gaan we weer. Ik kan de weg inmiddels dromen naar het Alexander Monro Ziekenhuis. De intake bij de anesthesist is vooral medisch. Alles wordt nagegaan om straks veilig onder zeil te kunnen. Daarna volgt het gesprek met mijn oncoloog. Naast haar zit een dame, een oncologisch verpleegkundige. “Of ze mag meekijken?” “Natuurlijk”, zeg ik.

Mijn oncoloog neemt echt de tijd om mij te leren kennen. Daarna legt ze het behandeltraject uit: eerst vier AC-kuren, tussendoor een echo in plaats van een MRI-scan vanwege de eerdere gevoeligheidsreactie. Dan wordt gekeken hoe de chemotherapie aanslaat. Daarna volgen nog twaalf Paclitaxel kuren, aangevuld met vier Carboplatin kuren. Een pittig traject.

Tijdens de vier AC-kuren krijg ik 24 uur na het infuus ook een Pelgraz injectie. “Omdat de kuren om de twee weken gegeven worden in plaats van drie, moeten ze “een trucje” uithalen met mijn beenmerg”, zegt mijn oncoloog. “De prik zorgt ervoor dat de witte bloedcellen sneller herstellen, zodat de volgende kuur sneller kan volgen.” Helaas brengt dat ook bijwerkingen met zich mee. Griepgevoel en botpijn zijn de meest voorkomende bijwerkingen, en dit komt dan boven op de bijwerkingen van de chemo.

De prik kan ik in het ziekenhuis krijgen, de huisarts kan deze zetten of je kunt het zelf doen. Zoveel informatie komt er op ons af. We nemen met goedkeuring de gesprekken op, zodat we thuis alles nog eens rustig kunnen terugluisteren.

Dan komt het onderwerp waar ik het meest tegenop zie: haarverlies. Een vriendin van mij had een triple positieve borstkankerdiagnose en heeft met de coldcap bijna al haar haar behouden. Maar zij kreeg geen AC-kuren. Door mijn vriendin hoop ook ik op een goede haarafloop, maar helaas vertelt mijn oncoloog nu dat de kans op succes met hoofdhuidkoeling bij AC-kuren een flink stuk kleiner is. Hierdoor bemoedigt ze vrouwen meestal om het niet te proberen, omdat het vaak meer teleurstelling oplevert dan winst. Daarnaast moet de coldcap niet onderschat worden, wordt ons verteld. Chemo tast de snel delende cellen aan. Door middel van deze ‘ijskap’ koel je als het ware de hoofdhuid waardoor bloedvaatjes nauwer worden en er minder bloed met chemo naar haarvormende cellen kan gaan. Maar om dit goed te kunnen uitvoeren betekent het dat je ook een stuk langer bezig bent met de chemotherapie.

Eerst word je haar natgemaakt en moet je een half uur voorkoelen, dan het inlopen van de chemotherapie en dan nog negentig minuten nakoelen. Daarna wordt het apparaat uitgezet en moet de kap loskomen van je haar, de kap zit echt vastgevroren aan je haar. Ik voel tranen opkomen en pak een tissue uit de doos op haar bureau. Dat komt hard binnen!

Ze vervolgt zacht: “Je kunt het altijd proberen. We hebben hoofdhuidkoeling in huis. Ik vraag het voor je aan.” Wat zijn ze lief en begripvol. Je zou denken: je hebt kanker, je kunt doodgaan, waar maak je je druk om, om je haar? Maar het is juist dat stuk dat het straks zo zichtbaar maakt voor de buitenwereld dat ik ziek ben. En dat lijkt me vreselijk. Daarnaast is voor de meeste vrouwen, en ook voor mij, haar zo’n belangrijk deel van je uiterlijk.

Mijn lieve oncoloog sluit af met: “Je kunt altijd stoppen als het te zwaar wordt.” Verder zoekt ze een naam van een website op zodat ik thuis meer informatie kan opzoeken. “Volgende week heb je de intake voor de chemotherapie dan kun je het nog verder bespreken.”

Thuis zoek ik de website ‘Geef haar een kans’ op. Je kunt daar aan de hand van je chemotypen de kans berekenen dat je haar behouden blijft. Ik krijg vier soorten chemo: twee tijdens de AC-kuren en twee in de vervolgkuren. De cijfers liegen er niet om, tijdens de AC-kuren is de kans echt erg klein, bij de andere iets hoger.

Het betekent dat ik twee keer de kans heb om kaal te worden. De eerste keer bij de AC-kuren en dan bij de volgende serie van twaalf. En zelfs dat moment is onvoorspelbaar: het kan bij de eerste kuur gebeuren, of pas bij de tiende van de twaalf, of zelfs pas bij de allerlaatste kuur. Dan heb je al die tijd de kou en de pijn van de coldcap verdragen, voor niets misschien.

Wat een dilemma.