Sandy over borstkanker – “Graad 3 betekent dat de cellen snel groeien en zich sneller delen; het is het agressievere type, legt mijn chirurg uit.”

18 december 2025

Sandy van den Brink, eigenaresse van schoonheidssalon Silk Sand te Soest en de vrouw van radiomaker Jan Paparazzi, zit middenin haar behandeltraject voor borstkanker in het in borstkankerzorg gespecialiseerde Alexander Monro Ziekenhuis. 

In een openhartige blogreeks over haar traject, de zorg en het dagelijks leven, deelt Sandy haar ervaringen om ook anderen te steunen die met borstkanker te maken hebben. Lees het tiende blog van Sandy hier: 

Vandaag hebben we een afspraak met mijn chirurg en bespreken de uitslag van de MRI-scan. Op de vluchtige ontmoeting na in de wachtkamer gisteren is dit de eerste fysieke afspraak die ik met haar heb. Afgelopen dagen heb ik mijn chirurg meerdere malen aan de telefoon gehad omdat er steeds geen duidelijkheid was welk type borstkanker ik heb.

Telkens was ze zo lief en geduldig als ik haar sprak. Ze nam iedere keer zoveel tijd voor mij. Ze belde aan het einde van haar werkdag en hing gerust nog een half uur aan de telefoon om al mijn vragen te beantwoorden. Ineens word je geconfronteerd met een levensbedreigende ziekte en ben je overgeleverd aan de professionals, alleen zij hebben informatie en kunnen jouw onzekerheden wegnemen.

Jan en ik nemen plaats tegenover haar aan de andere kant van het bureau. Ze is net als door de telefoon supervriendelijk en straalt rust uit. We hebben het over de afgelopen week en ze begint haar uitleg waarbij ze het beeldscherm van de computer naar ons toe draait. Op het scherm zie ik mijn borsten waarin de linkerborst duidelijk een tumor zichtbaar is.

Daarnaast heb ik ook kalkspatjes (zichtbaar als witte spikkeltjes op het scherm). Op de MRI-scan lichten die niet op wat een goed teken blijkt te zijn. Ze hebben een BI-RADS 3 score gekregen, wat betekent dat de patholoog ze voor ongeveer 98% goedaardig inschat. Voor de zekerheid moet er toch een biopt van worden genomen. Kalkspatjes, BI-RADS scores, deze woorden kende ik drie weken geleden nog niet.

De patholoog heeft mijn tumor beoordeeld als graad 3. De gradering loopt van 1 tot 3. Graad 3 betekent dat de cellen snel groeien en zich sneller delen, het agressievere type legt mijn chirurg uit. “Onder de microscoop zie je chaos”, zegt ze.

Het heeft zolang geduurd voordat er duidelijkheid was welk type kanker er in mijn lichaam zit, omdat ik qua hormoongevoeligheid een grensgeval ben. Doordat er iets van hormoongevoeligheid aanwezig is hoef ik gelukkig niet naar het UMC toe voor de immunotherapie en kan ik in mijn inmiddels zo vertrouwde Alexander Monro Ziekenhuis blijven.

Ik word behandeld voor triple negatieve borstkanker en na de operatie wordt er verder gekeken qua hormoongevoeligheid en of hormoontherapie nodig zal zijn.

Omdat er in twee lymfeklieren in mijn oksel ook al kanker gevonden is krijg ik als advies eerst chemotherapie. Het voordeel daarvan wordt mij uitgelegd: De tumor en de aangedane klieren kunnen kleiner worden, soms hoeven er minder klieren uit de oksel verwijderd te worden en de tumor in de borst wordt kleiner waardoor je misschien ook borstsparend kunt opereren.

Maar de belangrijkste reden is iets wat je niet ziet: het voorkomen van uitzaaiingen op andere plekken. De PET-CT scan laat niets zien buiten mijn borst en oksel, maar microscopisch kleine kankercellen kunnen er wel zijn. Die wil je behandelen voordat ze de kop opsteken. Ook al zijn ze nu niet zichtbaar, ze kunnen later uitgroeien. Dat is waar de chemo voor nodig is. De uitzaaiingen die mensen (jaren) later krijgen, waren er meestal al toen de borstkanker werd ontdekt. Ze sliepen nog, en werden pas later wakker, wordt mij uitgelegd. Bij graad 3-tumoren, zoals de mijne, laten die cellen sneller los. Je ziet het niet op de scan, maar toch is de kans groot dat ze ergens zwerven. Er wordt dus uit voorzorg behandeld voor iets wat er misschien niet is, maar om te voorkomen dat je dan later uitzaaiingen krijgt.

Alles duizelt mij. Kijkend naar het scherm, de kanker die ik daar in mijn borst zie en de vele informatie zorgen ervoor dat ik mij misselijk voel worden. Ik zeg ‘ik word niet goed’ en kijk om me heen. Ik zie een wasbakje, sta op en loop erheen. Ik ben bang dat ik ga overgeven, puur van de spanning. Koud water stroomt even later over mijn polsen. Ik voel de spanning wegzakken en ga weer zitten. Nadat mijn chirurg merkt dat ik weer oké ben vervolgt ze het gesprek en vertelt mij over het stereotactisch biopt onderzoek dat ik krijg voor de kalkspatjes. Ook mijn angst voor verdovingen, na mijn hevige reactie, bespreken we. “Hier zal een ander verdovingsmiddel voor gebruikt worden”, zegt ze om mij gerust te stellen. Met een hoofd vol informatie sluiten we het gesprek af en nemen we afscheid. Beiden zijn we murw van de informatie die we hebben gekregen en verlaten zonder verder iets tegen elkaar te zeggen het ziekenhuis. Één conclusie kunnen we wel trekken: we zijn in een compleet andere wereld terechtgekomen.