Sandy over borstkanker – “Het is helaas allebei niet goed, klinkt de stem”

11 november 2025

Sandy van den Brink, eigenaresse van schoonheidssalon Silk Sand te Soest en de vrouw van radiomaker Jan Paparazzi, zit middenin haar behandeltraject voor borstkanker in het in borstkankerzorg gespecialiseerde Alexander Monro Ziekenhuis. 

In een openhartige blogreeks over haar traject, de zorg en het dagelijks leven, deelt Sandy haar ervaringen om ook anderen te steunen die met borstkanker te maken hebben. Lees het vijfde blog van Sandy hier: 

Op de terugweg naar huis bel ik mijn vriendin, ik spreek haar dagelijks en zij is op de hoogte van de afspraak. Ik zeg haar, snikkend, dat het niet goed is. En dat het spannend wordt. Ze is net als wij verbijsterd en weet vrijwel niks meer te zeggen. Mijn vriendin vraagt mij of ze langs mag komen. Ik zeg ja, ik ben te verslagen om verder te praten. We spreken voor morgenochtend af en hangen op.

Het lijkt alsof ik buiten mezelf ben getreden. Alsof het allemaal langs mij heen gaat. Ik kanker. Hoe dan? Ik staar naar alle auto’s die langsrijden. Het is mooi weer, vrolijke mensen op straat, hun weekend is begonnen. Ons leven staat stil.

Thuisgekomen pakken we elkaar vast. En beginnen samen te huilen. Het nieuws is te groot om te bevatten. We moeten eigenlijk eten, het is etenstijd. Maar we hebben allebei geen honger. Die avond eten we niets.

Op mijn vriendin na wil ik niemand zien. Daarnaast is het vakantieperiode en is mijn moeder op vakantie. Elk jaar, ook toen mijn vader nog leefde, gaat ze met haar goede vriendin naar Kos. Ik wil haar vakantie niet bederven. Wat kan zij met dit nieuws? Laat haar nog maar even onbezorgd zijn. Ook mijn oudste zoon gaat over een week richting de zon, en ook hem wil ik niet ongerust maken. We besluiten tot zij terug zijn niks te vertellen. Mijn jongste zoon wil ik sparen tot er meer duidelijkheid is. Dit houdt in dat we nog een tijd moeten wachten om dit nieuws te delen. Bovendien ben er ook niet aan toe om andere mensen te bellen. Ik moet het bericht eerst zelf verwerken. Ik kan het niet eens zelf uitspreken dat ik kanker heb.

De nacht is vreselijk. We gaan pas om half twee naar boven. We liggen in bed, maar we kunnen niet slapen. De uren lijken wel twee keer zo lang te duren ’s nachts.

Zaterdag komt mijn vriendin. Omdat mijn jongste zoon Jimi ook van niks weet, besluiten we om buiten te gaan wandelen zodat we vrijuit kunnen praten. Zondag werken we wat in de tuin. Althans, Jan. Mijn oksel en borst doen pijn van de biopten, en er is mij ook gezegd rustig aan te doen.

Dan is het eindelijk maandag. De hele dag zijn we zenuwachtig. Wat duurt wachten lang. Gelukkig heeft Jan nog één week vakantie en ben ik niet alleen. En dan gaat eindelijk de telefoon.

“Hallo, met Sandy,” neem ik op.

“Mevrouw van den Brink? Bel ik gelegen?”

Ik zeg ja.

“Het is helaas allebei niet goed. Zowel de borst als de oksel laten afwijkende cellen zien,” klinkt de stem.

“Ja, het is een heel erg rot bericht,” vervolgt ze.

Jan en ik beginnen allebei zachtjes te huilen. En ik zeg: “Ik was er al bang voor.” Ik vraag hoe nu verder? Ze vertelt dat ze nog niet weten wat voor soort borstkanker het is. Hormoongevoelig, eiwitgevoelig… dat zijn allemaal kenmerken die de patholoog verder moet onderzoeken. Omdat het ook in de okselklier zit, willen ze zowel een PET-CT-scan als een MRI-scan maken. De MRI-scan om de borst en oksel goed in kaart te brengen. De PET-CT-scan om de rest van mijn lichaam te bekijken. Alleen dat idee al maakt me bang.

“Het is puur uit voorzorg dat we niks over het hoofd zien,” zegt ze. Er is al een MRI-afspraak gemaakt voor volgende week donderdag.

“Dat is pas over tien dagen,” zeg ik. “Is de PET-CT-scan dan eerder?”

“Nee, helaas. Daar is op dit moment een wachttijd voor. Deze moet nog aangevraagd worden.” Maar deze wachttijden zijn langer dan de MRI-scans.

Ik zeg dat ik het onmenselijk vind om zo lang te moeten wachten. Maar tegelijkertijd weet ik dat de stem aan de andere kant hier niks aan kan doen. Ze is heel lief, geduldig en begripvol. Ze neemt alle tijd en laat mij weten dat ik altijd kan bellen. En dat ze me vanuit het Alexander Monro Ziekenhuis zo goed mogelijk gaan helpen. We spreken af om morgenochtend weer te bellen.

Verslagen leg ik de telefoon neer. De kanker zit zowel in mijn borst als in mijn lymfeklieren in mijn oksel. Dit is een afschuwelijk idee. Het slechtste scenario van afgelopen vrijdag is werkelijkheid geworden.

Hoe moeten we deze dagen doorkomen, wachtend op scans en uitslagen? Ook deze nacht is weer afschuwelijk. Ik durf niet eens meer op mijn linker zij te liggen wetende dat daar tumoren zitten. De donkerste gedachten schieten door mijn hoofd wat als de kanker zich al verder in mijn lichaam verspreid heeft?