Sandy over borstkanker – “Het komt goed’, hoor ik mezelf zeggen. Terwijl alles super onzeker is.”

15 januari 2026

Sandy van den Brink, eigenaresse van schoonheidssalon Silk Sand te Soest en de vrouw van radiomaker Jan Paparazzi, zit middenin haar behandeltraject voor borstkanker in het in borstkankerzorg gespecialiseerde Alexander Monro Ziekenhuis. 

In een openhartige blogreeks over haar traject, de zorg en het dagelijks leven, deelt Sandy haar ervaringen om ook anderen te steunen die met borstkanker te maken hebben. Lees het dertiende blog van Sandy hier: 

Inmiddels is mijn oudste zoon weer terug van vakantie. De kinderen weten nog steeds niet dat ik borstkanker heb. Afgelopen weken zorgde dat voor veel stress als ik door het ziekenhuis werd gebeld. Ik had de afspraak met het Alexander Monro Ziekenhuis gemaakt dat er eerst aan mij gevraagd werd of ik vrijuit kon praten als er gebeld werd door hen. Dit leidde er regelmatig toe dat ik snel mijn salon in moest duiken of naar boven rende als de jongste toevallig net naast mij stond als ik werd gebeld voor een uitslag. Ik wilde per se dat mijn twee zonen het nieuws tegelijk zouden horen, geen geheimen tussen broers.

Omdat mijn oudste niet meer thuis woont, besluit ik het slechte nieuws via de telefoon te delen. Ik wil niet dat, mocht het hem zwaar vallen, hij na het gesprek overstuur in de auto zal stappen. Ik app mijn oudste zoon Bowey dat ik iets wil bespreken en dat hij me moet laten weten wanneer hij en zijn vriendin tijd hebben. Dat is dus eigenlijk meteen.

Onze jongste zoon Jimi roep ik naar beneden. “Lieverd, ik wil het even ergens over hebben, samen met jouw broer.” Ik bel mijn oudste en zet de telefoon op de speaker. En dan vertel ik het: dat ik een knobbeltje in mijn borst heb, en dat het niet goed is. “Dat dacht ik al,” zegt mijn oudste meteen. “Ik voelde het, mam.” Naast mij zie ik mijn jongste steeds kleiner worden op de bank, dicht tegen Jan aan. Ik vertel de jongens dat ik weer beter kan worden, maar dat daar wel chemotherapie en een operatie voor nodig is. “Word je dan kaal?” vraagt Jimi. “Ja, misschien wel”, zeg ik.

Maar, net als bij het vertellen aan mijn moeder, is bij Jan en mij de eerste emotie al weg en kunnen we daarom het gesprek heel rustig voeren en erover praten. De jongste vindt het genoeg en gaat weer naar boven en met de oudste heb ik het nog over zijn vakantiebelevenissen. Ik merk in de dagen daarna dat ze extra bezorgd zijn, vaker contact zoeken en mij proberen te peilen.

Nu de jongens het weten, besluiten we ook mensen die dicht bij ons staan te informeren. Iedereen is geschrokken en iedereen wil alles weten: hoe ik het ontdekte, welk type kanker het is, hoe de behandeling eruitziet, wat de vooruitzichten zijn. De emoties zijn hoog en het komt regelmatig voor dat niet ik degene ben die getroost wordt maar degene ben die de ander geruststelt. “Het komt goed”, hoor ik mezelf regelmatig zeggen. Terwijl alles super onzeker is.

We besluiten het bij het kleine selecte groepje mensen te houden en pas vlak voor de start van de chemotherapie mijn klanten en verdere vrienden op de hoogte te brengen. Daarnaast is er nog een concert van Kane bij Paleis Soestdijk “Royal Parc Live” waar het halve dorp waar ik woon aanwezig zal zijn. Ik wil daar gewoon maximaal van kunnen genieten zonder geconfronteerd te worden met mijn kankerdiagnose en de helaas bijbehorende aandacht.

Vanuit het kleine groepje op de hoogte gestelde vrienden komen al veel vragen en appjes, laat staan als straks iedereen het weet. De vragen komen allemaal uit liefde en betrokkenheid, maar ik merk dat het me uit balans haalt. De emoties van anderen, de onrust, de angst, het doet iets met mij. Ik word er onrustig van en het haalt mij uit mijn eigen kracht.

Voor mij werkt het beste om in het ‘nu’ te blijven. Mijn lievelingsboek is dan ook al jaren ‘De Kracht Van Het Nu’ van Eckhart Tolle. De belangrijkste boodschap van dat boek is simpel maar o zo waar: er is niets anders dan het huidige moment. Dat inzicht, dat bewuste leven in het nu, helpt me nu meer dan ooit. Het is echt niet zo dat ik hierdoor geen verdriet en paniek meer heb, het is er zeker, maar het terugkeren naar het huidige moment zorgt ervoor dat ik weer rust en ruimte krijg. Ik verkeer steeds meer in mijn ‘nu’ bubbel. Daar is alles goed en daar vind ik mijn rust.