Sandy over borstkanker – “Het zitten in de chemostoel geeft mij hetzelfde gevoel als op een lange vlucht, alleen is de bestemming geen tropisch oord maar de weg naar genezing.”

3 maart 2026

Sandy van den Brink, eigenaresse van schoonheidssalon Silk Sand te Soest en de vrouw van radiomaker Jan Paparazzi, zit middenin haar behandeltraject voor borstkanker in het in borstkankerzorg gespecialiseerde Alexander Monro Ziekenhuis. 

In een openhartige blogreeks over haar traject, de zorg en het dagelijks leven, deelt Sandy haar ervaringen om ook anderen te steunen die met borstkanker te maken hebben. Lees het eenentwintigste blog van Sandy hier: 

Na de vier pittige AC-kuren is het tijd voor de volgende serie kuren: 12x Paclitaxel en 4x Carboplatin. Bijzonder hoe elke vorm van chemo op een andere manier werkt: de een stopt bijvoorbeeld de celdeling, de ander veroorzaakt extra DNA-schade. Buiten dat elk op een andere manier de kanker de nek omdraait, kunnen deze nieuwe kuren ook weer andere bijwerkingen geven. Daardoor krijg ik weer nieuwe medicijnen met bijbehorend medicatieschema.

Over het algemeen worden deze kuren beter verdragen dan de AC-kuren. Paclitaxel staat bekend om de bijwerkingen neuropathie en huiduitslag maar wordt over het algemeen wel als lichter ervaren. De Carboplatin die 4x extra aan mijn schema wordt toegevoegd is weer wat zwaarder. Ik weet dat mijn lichaam gevoelig kan reageren dus ik ben heel erg benieuwd hoe het gaat verlopen als Jan en ik op woensdag richting het Alexander Monro Ziekenhuis rijden.

Als het infuus is aangelegd en alles weer zorgvuldig gecontroleerd is door de lieve verpleegkundigen wordt er gestart. Na ongeveer twintig minuten voel ik me ineens helemaal niet lekker worden. Ik word misselijk, krijg hoofdpijn en voel een kramp diep onderin mijn buik. De pijn straalt door naar mijn benen en een beetje naar mijn rug en wordt steeds erger. Wanneer de mamaverpleegkundige komt vragen hoe het gaat, zeg ik dat ik me echt niet goed voel. Er wordt meteen besloten te stoppen.

Via het infuus in mijn hand krijg ik een anti-allergiemiddel ingespoten. “Au, wat brandt dit”. Vervolgens wordt er extra vocht toegediend en overleg gepleegd met mijn oncoloog. Langzaam voel ik de pijn wegzakken. Gelukkig kan er verder worden gegaan door toepassing van het rechallenge-protocol.

Het rechallenge-protocol is een manier om chemotherapie te geven nadat er een overgevoeligheidsreactie is geweest. In plaats van de chemo op de normale snelheid te starten, wordt er extra voorzichtig: met een lage dosering en een langzaam tempo gestart. Als dit goed gaat wordt de snelheid van het inlopen van het infuus stap voor stap verhoogd. Hierdoor kan de toediening toch veilig voortgezet worden terwijl het risico op klachten zo klein mogelijk blijft.

Gelukkig gaat het daarna goed en krijg ik alles binnen. Wel ben ik vreselijk duf en slaperig, dit wordt veroorzaakt door het anti-allergiemiddel. Bij de volgende kuren zal dit extra worden toegediend via mijn infuus naast de medicatie die ik zelf voorafgaand moet innemen.

De dagen daarna ben ik misselijk. Het is een andere soort misselijkheid dan bij de AC-kuren. Bijzonder hoe dat zo anders kan voelen. Ook mijn smaak en reuk zijn weer veranderd. Minder heftig dan bij de AC-kuren, maar nog steeds duidelijk anders. Ik heb nu continu een zoete smaak in mijn mond. Alles smaakt zoet. Wat ik ook doe en eet, het gaat niet weg. Superirritant.

Ik had zo gehoopt dat ik me beter zou voelen bij deze nieuwe kuren maar dat is helaas niet zo. Ik ben vreselijk moe en lig de hele dag voor pampus op de bank. Heb niet één goede dag gehad als ik een week later alweer op moet, dit keer alleen voor de Paclitaxel. Door het rechallenge-protocol krijg ik dit keer geen gekke reactie. Wel blijkt mijn HB heel laag te zijn. Dit verklaart mijn lamlendigheid. Blijft dit zo dan zal ik volgende week een bloedtransfusie krijgen.

De dagen na mijn chemo-infuus ben ik weer niks waard. Als ik een week later weer in het Alexander Monro ben blijkt mijn HB nog lager. Er wordt bloed besteld in het UMC wat per koerier naar het AMZ gebracht wordt. Dit gaat een lange zit worden, eerst mijn chemo-infuus en daarna de bloedtransfusie. Jan gaat tussendoor naar huis om te werken. Ik probeer wat te slapen, kijk een leuke serie op mijn iPad en beeld me in dat ik in het vliegtuig zit. Het zitten in de chemostoel geeft mij hetzelfde gevoel als op een lange vlucht, alleen is de bestemming geen tropisch oord maar de weg naar genezing.

Na ruim 7 uur zitten komt Jan mij weer ophalen en mag ik weer lekker naar huis.

Helaas voel ik mij ondanks de bloedtransfusie helemaal niet fitter. Ik zou moeten opknappen werd mij verteld maar dat gebeurt niet. Als ik weer een week later, vergezeld door mijn lieve vriendin die de honneurs van Jan waarneemt, weer naar het AMZ ga blijken mijn waarden wederom niet oké. Eigenlijk stond de dubbele kuur vandaag gepland maar na bloedonderzoek blijkt dit niet verstandig. Er wordt besloten enkel de Paclitaxel te geven, gelukkig dat er wel iets van chemo mijn lijf in gaat. ‘Wat een gezeik’ gaat er door mijn hoofd.

“Wat een gezeik” is een door mij veel gebruikte zin tijdens mijn chemotraject. Bijwerkingen vind ik gezeik, weinig energie vind ik gezeik, dat mijn lichaam zo stom doet vind ik gezeik. Ik had in mijn hoofd bedacht dat deze kuren makkelijker zouden zijn, zeker de Paclitaxelkuren. Daarom hoopte ik dat ik weer meer zou kunnen dan tijdens de AC-kuren maar het tegengestelde is het geval. Het frustreert mij. Het voelt bijna als falen. Voordat ik kanker had kon ik altijd door hobbelen op paracetamol maar nu word ik keihard neergesabeld en heb ik geen andere keus dan mij hierbij neer te leggen.

Tijdens een gesprek met een lieve specialistisch verpleegkundige vertel ik mijn frustraties. Ze is lief voor mij en spreekt mij bemoedigend toe: “Chemo is topsport”, zegt ze, en vertelt dat de Paclitaxel kuren weleens worden onderschat, zeker in combinatie met Carboplatin. Ook schrijft ze een stootkuur vitamine D voor. Ik hoop dat dit enige verbetering gaat brengen….