Sandy over borstkanker – “Ik ben er klaar voor, en denk: “chemo, kom maar op.”

5 februari 2026

Sandy van den Brink, eigenaresse van schoonheidssalon Silk Sand te Soest en de vrouw van radiomaker Jan Paparazzi, zit middenin haar behandeltraject voor borstkanker in het in borstkankerzorg gespecialiseerde Alexander Monro Ziekenhuis. 

In een openhartige blogreeks over haar traject, de zorg en het dagelijks leven, deelt Sandy haar ervaringen om ook anderen te steunen die met borstkanker te maken hebben. Lees het zestiende blog van Sandy hier: 

Na een week gevuld met geprik en onderzoeken hebben we zaterdagavond een concert van Kane, op Royal Parc Live op de planning staan. Voorafgaand eten we gezellig met vrienden en daarna rijden we richting Paleis Soestdijk. Mijn lieve broertje en zijn goede vriend zijn er ook. Gelukkig staan we overdekt, want het komt echt met bakken uit de hemel. Ik geniet intens van de avond. Tussen alle muziek en regen door dringt het ineens keihard door dat mijn leven over anderhalve week compleet anders zal zijn.

Maandag besluiten we het kankernieuws verder te delen. Ik stuur mijn klanten een bericht en daarna plaats ik het nieuws op Facebook en Instagram. Vanaf dat moment worden Jan en ik ontzettend veel geappt en proberen mensen ons te bellen. We nemen niet op. Het voelt heel dubbel. Eigenlijk had ik het liefst niemand wat verteld en was ik er gewoon tussenuit gegaan. Om na alle behandelingen en de operatie weer terug te komen, alsof er niets was gebeurd. Tegelijkertijd lucht het op dat ik niet meer hoef te verbergen waarom ik afspraken afzeg of wat er nou precies speelt.

Vandaag staat er, naast het delen van mijn gezondheidssituatie, ook een afspraak bij het Alexander Monro Ziekenhuis op de planning. De reden? De marker die een paar dagen eerder geplaatst is tijdens het stereotactisch biopt kan verschuiven doordat deze onder druk van een klem geplaatst wordt. Dus is er een mammografie nodig om te kijken of hij nog op zijn plek zit. Mijn vriendin, die elders voor borstkanker behandeld wordt, gaat met mij mee. Zij is klaar met de chemo en wacht nog op haar operatie. De mammografie is zo gepiept en de marker zit nog op zijn plek. Maar wat een marteling om mijn vreselijk gehavende borst nogmaals te moeten laten pletten. Op de terugweg spreken mijn vriendin en ik af dat we het flink gaan vieren als we deze periode en alle behandelingen achter ons kunnen laten. Ik heb vertrouwen in mijn oncoloog en de rest van het team en ga uit van een goede afloop.

De dag daarna ben ik weer in het AMZ in Bilthoven te vinden. Dit keer voor de intake van de chemotherapie. Een lieve oncologisch verpleegkundige legt Jan en mij alles uit wat ons te wachten staat. Een hele lijst aan mogelijke bijwerkingen komt voorbij, plus alle medicatie die kan helpen om dat te voorkomen of te verlichten. Ook krijgen we de bijbehorende schema’s. Dan komt het onderwerp haarverlies weer aan bod. Dit is iets waar ik mij al dagen mee bezig hou. Ga ik ondanks het lage slagingspercentage het chemotraject met coldcap aan? Ik zou zo graag even willen ervaren hoe de coldcap voelt. Of het echt pijnlijk en koud is of dat ik het wel te doen vind. “Ik vind het zo moeilijk om een keuze te maken”, zeg ik. “Er is een apparaat vrij, je mag het even proberen”, zegt de verpleegkundige. Ik krijg niet de hele ‘experience’. Mijn haren zijn niet nat gemaakt en de buitenkap ontbreekt, maar toch heb ik op deze manier een beetje een idee wat mij te wachten staat. Ik voel de kou, deze is intens maar wel te doen. Dus ik besluit ervoor te gaan. Anders zou ik altijd blijven denken: wat als het toch gewerkt had? Zo ontzettend fijn dat ik de gelegenheid kreeg om de coldcap van tevoren te proberen. De spanning hoe dit zou zijn kan ik hierdoor loslaten.

Met een naslagwerk van alles wat mij afgelopen uur verteld is gaan we weer naar huis. Ook staat deze week een bezoek aan mijn tandarts op de planning. Belangrijk is voorafgaand aan de chemotherapie je gebit te laten controleren. De tandarts noemt het een focusonderzoek. Verder wordt mijn hart nog helemaal nagekeken door een cardioloog. De AC kuren kunnen belastend zijn voor je hart en om ellende te voorkomen willen ze er zeker van zijn dat er geen afwijkingen aanwezig zijn. Ook moet ik een batterij aan medicijnen ophalen bij de apotheek die ik nodig zal hebben tijdens mijn chemotherapie. Dus weer genoeg medische afspraken deze week, maar ook nog twee hele leuke.

Vrijdag heb ik een make-up workshop voor mijn klanten in een stijlvolle ruimte bij een restaurant in de buurt en zondag heeft een groep vriendinnen een high tea voor mij georganiseerd. Kosten nog moeite zijn gespaard. Mooie ballonnen, verse bloemen en handgeschreven tafelschikkingskaartjes. Ze weten dat ik dol ben op styling en interieur en hebben echt hun best gedaan om de tafel in het restaurant mooi aan te kleden. Het ontroert mij hoe ze met mij begaan zijn en bombardeer ze die middag tot mijn ‘personal cheerleaders’.

De hele week worden we ook overladen met de liefste berichten via Whatsapp. Maar ook Greetz, Hallmark, Fleurop, Topbloemen en de lokale bloemisten doen goed zaken dankzij het nieuws over mijn gezondheid. Op een gegeven moment ben ik door al mijn vazen heen. Emmers, maatbekers, bloempotten… alles wat als vaas kan dienen wordt ingezet. De jongste zegt op een gegeven moment: “Het lijkt hier wel een bloemenwinkel.” We moeten hier heel hard om lachen, hij heeft gelijk. Alle liefde ontroert ons enorm en zorgt ervoor dat we ons ontzettend gesteund en gedragen voelen. Ik ben er klaar voor en denk “chemo kom maar op”.