Sandy over borstkanker – ‘Ik ben hier toch niet gerust op. Ik ga je doorverwijzen’

23 oktober 2025

Sandy van den Brink, de vrouw van radiomaker Jan Paparazzi en eigenaresse van schoonheidssalon Silk Sand te Soest, zit middenin haar behandeltraject voor borstkanker in het in borstkankerzorg gespecialiseerde Alexander Monro Ziekenhuis. 

In een openhartige blogreeks over haar traject, de zorg en het dagelijks leven, deelt Sandy haar ervaringen om ook anderen te steunen die met borstkanker te maken hebben. Lees het tweede blog van Sandy hier: 

Woensdag, de dag na terugkomst van onze vakantie zit ik bij mijn huisarts. Ik laat hem mijn huid zien. Deze is nog steeds roder dan rood. Mijn door mezelf gestelde diagnose klopt. Als schoonheidsspecialiste herkende ik van mijn opleiding mijn huidverbranding, wat dus inderdaad een foto-toxische reactie blijkt te zijn. Ik krijg een corticosteroïden crème en een koelzalf om het ergste leed te verzachten.

We hebben het verder over de vakantie en dan hoor ik mezelf ineens zeggen, “maar ik heb nog iets, een knobbeltje. Wil je hier ook nog even naar kijken?” Mijn huisarts knikt, hij heeft een echoapparaat in zijn praktijk en stelt voor om meteen te kijken. Voor ik het weet lig ik met een klodder koude gel op mijn borst op de onderzoeksbank. “Hier zit het.” Ik wijs het knobbeltje aan. De echokop glijdt over mijn huid. Ik volg de blik van mijn huisarts.

Zijn gezicht verandert. Eerst zegt hij geruststellend “Oh, ik zie het al, een cyste.” Zie je? Niks aan de hand, denk ik. Maar in een fractie van een seconde zie ik zijn blik vertrekken en zegt hij: “Ik ben hier toch niet gerust op. Ik ga je doorverwijzen”. Ik zie de schrik op zijn gezicht. We kennen elkaar al heel wat jaar en ik ken hem goed genoeg om te zien dat er iets aan de hand is.

Ik moet me weer aankleden en ga weer tegenover hem zitten. “Ik ga je doorverwijzen, het is goed dat je gekomen bent”. Vervolgens hoor ik mijn huisarts vertellen over tumoren die later cystes bleken maar ook het woord kanker valt. Ik schrik enorm en ik voel een traan over mijn wang rollen. Hoor ik dit nou echt goed? Het kan toch ook nog wel een cyste zijn?

Ik vraag hem wat mij nu verder te wachten staat. Hij legt me uit dat ik een doorverwijzing naar de mammapoli krijg. Daar staat mij een mammografie, een echo en eventueel een biopt als het nodig is te wachten. Ineens voelt alles zo groot en echt. Vervolgens gaan we samen kijken waar ik het snelste terecht kan. Ik heb de keuze tussen het Alexander Monro Ziekenhuis of een regionaal ziekenhuis. Mijn keuze valt op het Alexander Monro Ziekenhuis. Gespecialiseerd in borstkanker.

In de auto bel ik snikkend Jan. Koen, zo heet mijn huisarts, “Koen verwijst me door. Hij is er niet gerust op.” Ik die ervan overtuigd was dat het niks was ben nu toch erg ongerust. In de middag word ik gelukkig al gebeld door een dame van de afsprakenplanning van het Alexander Monro Ziekenhuis. Ze hebben overmorgen al plek voor me. Dat is vrijdag al, nog voor het weekend. Gelukkig hebben we donderdag de nodige afleiding.

Deze dag staat in het teken van de examenuitslag van mijn jongste zoon. Toch is er af een toe een stemmetje dat mij herinnert aan mijn afspraak morgen bij het Alexander Monro Ziekenhuis. Ik houd mij nog steeds voor dat het een kliertje of cyste is. En net nu mijn gedachten weer aan de haal gaan, gaat de telefoon van mijn zoon. Met zijn telefoon op de speaker zit hij naast ons op de bank. Als zijn lerares de verlossende woorden “je bent geslaagd” uitspreekt juichen we heel hard.

Vandaag is het feest morgen zien we wel weer….