Sandy over borstkanker – “Ineens voelt alles anders, welke kant gaat het op?”

30 oktober 2025

Sandy van den Brink, de vrouw van radiomaker Jan Paparazzi en eigenaresse van schoonheidssalon Silk Sand te Soest, zit middenin haar behandeltraject voor borstkanker in het in borstkankerzorg gespecialiseerde Alexander Monro Ziekenhuis. 

In een openhartige blogreeks over haar traject, de zorg en het dagelijks leven, deelt Sandy haar ervaringen om ook anderen te steunen die met borstkanker te maken hebben. Lees het derde blog van Sandy hier: 

Vrijdagochtend. Ik ben al heel vroeg wakker. Zoals gewoonlijk ga ik wandelen, mijn vaste ochtendroutine. Terwijl ik mijn rondje loop, dwalen mijn gedachten steeds af: hoe zal ik hier morgen lopen? Is het gewoon een cyste, of is mijn leven vanaf morgen voorgoed veranderd?

Pas aan het einde van de dag moet ik in het ziekenhuis zijn. Wat duurt dat wachten lang. Ik zie de uren voorbij kruipen, tot we eindelijk richting het Alexander Monro kunnen vertrekken. In de auto zeggen Jan en ik niets tegen elkaar.

We worden hartelijk ontvangen en nemen plaats in de wachtruimte. Het ziet er mooi uit, totaal niet wat ik me voorstel bij een ziekenhuis. Al snel worden we opgehaald. Eerst volgt een voorgesprek over de doorverwijzing van mijn huisarts. Ik vertel over mijn knobbeltje en hoelang het er al zit. Daarna mag ik plaatsnemen op de onderzoeksbank voor een borstonderzoek. De verpleegkundige moedigt me aan positief te blijven. “Fingers crossed”, zegt ze als ik mij weer aankleed. Ik blijf hopen op een cyste.

Daarna volgt de mammografie-afspraak. Jan en ik worden naar een andere kamer gebracht. Een vriendelijke verpleegkundige stelt zichzelf voor. Ook de eerste verpleegkundige kijkt even mee. Ze heeft wat tijd over. Er wordt mij gevraagd mijn bovenlichaam weer te ontbloten. Kwetsbaar en onzeker loop ik richting het mammografieapparaat. Jan moet in verband met de straling van het apparaat in de omkleedruimte blijven. Mijn lange haar zit in de weg en er wordt mij gevraagd of ik mijn haar vast kan maken. Ik loop snel terug naar de omkleedruimte en vis het elastiek wat om mijn yogamatje heeft gezeten uit mijn tas, snel maak ik een paardenstaart. Vervolgens word ik naar het apparaat geleid. De tweede verpleegkundige legt mijn borst op het apparaat. Mijn borst wordt geplet. Net als ik denk dat ze klaar is, wordt mijn borst nog platter gemaakt. Deze handeling herhaalt zich nog een keer als er ook van de zijkant nog een foto gemaakt moet worden. De foto’s worden even bekeken en als blijkt dat ze gelukt zijn, mag ik me weer aankleden.

Wanneer Jan en ik vervolgens in een andere ruimte wachten op de echo, voel ik hoe mijn hart sneller klopt. Weer een nieuw gezicht stelt zich voor. Het is de radiologe, zij zal de echo maken. Ik mag mij voor de derde keer die dag uitkleden en weer plaatsnemen op de onderzoeksbank. Voor de tweede keer deze week krijg ik een klodder koude gel op mijn borst. De radiologe start met het onderzoek. De echokop glijdt over mijn borst. Vrijwel meteen verschijnt het knobbeltje op het scherm. Ze kijkt aandachtig naar het beeldscherm. Ik zie dat ze een paar lijnen trekt om de grootte te bepalen “Dit ziet er afwijkend uit,” zegt ze. “Hier wil ik een biopt van nemen.” Daarna glijdt ze door naar mijn oksel. Ook daar ziet ze iets verontrustends. “Hier wil ik ook een biopt van.”

Ik schrik van haar woorden en het feit dat er biopten genomen moeten worden. Ik voel de spanning toenemen en merk dat tranen mijn ogen vullen. De radiologe en verpleegkundigen zijn heel lief en meelevend. Ze leggen een hand op mijn arm en begrijpen mijn schrik. Ik zoek oogcontact met Jan, hij ziet er bezorgd en bang uit. Ineens voelt alles anders, welke kant gaat het op?