Sandy over borstkanker – “Liever even pijn dan die rot reactie…”

8 januari 2026

Sandy van den Brink, eigenaresse van schoonheidssalon Silk Sand te Soest en de vrouw van radiomaker Jan Paparazzi, zit middenin haar behandeltraject voor borstkanker in het in borstkankerzorg gespecialiseerde Alexander Monro Ziekenhuis. 

In een openhartige blogreeks over haar traject, de zorg en het dagelijks leven, deelt Sandy haar ervaringen om ook anderen te steunen die met borstkanker te maken hebben. Lees het twaalfde blog van Sandy hier: 

Omdat ik zo naar reageer op verdovingen, laat ik standaard alles bij de tandarts zonder verdoving doen. Liever even pijn dan die rot reactie. Dus opper ik of het stereotactisch biopt onderzoek misschien zonder verdoving kan plaatsvinden. Ik ben niet iemand die alles opzoekt op Google. Ik laat meestal alles wat onderzoeken betreft over mij heen komen en weet niet wat het aanstaande onderzoek behelst.

“Onverdoofd is niet te doen,” krijg ik te horen. “Sterker nog, dat zou onmenselijk zijn.” Maar er wordt mij verzekerd dat ik een ander soort verdoving krijg, eentje die in theorie goed zou moeten gaan. Daar vertrouw ik dan maar op, als Jan en ik een dag later richting Bilthoven rijden.

Er staan drie witte jassen op me te wachten. De exacte functies weet ik niet precies, ik denk een radioloog en twee radiologisch laboranten. Ik moet mijn bovenlichaam ontbloten, voor de zoveelste keer inmiddels. Het blijft koud en onwennig. Vervolgens moet ik liggend op mijn zij op een smalle tafel plaatsnemen, deze wordt tegen een (soort) mammografieapparaat geschoven.

Mijn borst, nog gevoelig en blauw van de eerdere biopten, wordt stevig tussen platen gedrukt, alsof ik vast word gezet in een klem, net als bij een mammografieonderzoek. Ik voel me zo kwetsbaar. Jan zit in een hoekje van de kamer en kijkt toe. Vier mensen zien mij daar liggen, ontbloot in een ongemakkelijke houding. Eén daarvan is mijn man, hij ziet mij als zijn vrouw, zijn meisje. De andere drie zien een lichaam dat onderzocht moet worden.

Ze gaan voorzichtig met me om, echt lief zelfs, maar alles in mij schreeuwt: ‘Stop! Ik wil weg!” Maar dat kan niet. Dus geef ik me over aan de situatie. Langzaam lukt het me om rust in mijn hoofd te krijgen.

Dan begint de verdoving. Ik kijk niet naar de naalden, sluit mijn ogen en laat het over me heen komen. De eerste prik voel ik diep mijn borst in gaan, maar godzijdank, geen reactie. De procedure herhaalt zich een paar keer om het gebied goed te verdoven. Nu ik merk dat er geen gekke reactie komt kan ik wat meer ontspannen. In mijn hoofd zing ik liedjes, deze keer van Kane, mijn vaste tactiek om door onderzoeken heen te komen.

Als alles verdoofd is, start het onderzoek. De arts gebruikt een echo/foto, en het apparaat berekent exact waar de holle naald met aan de punt van de naald een ronddraaiend mesje moet komen. Stukjes weefsel worden opgezogen. Achteraf begrijp ik waarom dit echt niet zonder verdoving kan. Ook wordt er meteen een marker geplaatst in het gebied van de kalkspatjes.

Wanneer het spektakel klaar is, wordt mijn borst afgeplakt met hechtpleistertjes. Eindelijk word ik bevrijd uit de klem. Mijn borst lijkt wel tijdelijk een andere vorm te hebben, door het geweld wat deze heeft moeten doorstaan van het afgelopen halfuur.

Overmorgen hoor ik of de kalkspatjes oké zijn. Ik ga er maar van uit van wel. Mijn chirurg zei vorige week immers: “In 98% van de gevallen is het niets.”

Ik heb nu 2 dagen om bij te komen en dan mag ik weer geprikt en verdoofd worden voor het plaatsen van de andere markers in mijn borst en oksel. Ik zie er nu al tegenop.