8 juni 2026

Sandy van den Brink, eigenaresse van schoonheidssalon Silk Sand te Soest en de vrouw van radiomaker Jan Paparazzi, zit middenin haar behandeltraject voor borstkanker in het in borstkankerzorg gespecialiseerde Alexander Monro Ziekenhuis. 

In een openhartige blogreeks over haar traject, de zorg en het dagelijks leven, deelt Sandy haar ervaringen om ook anderen te steunen die met borstkanker te maken hebben. Lees het vierendertigste blog van Sandy hier:

Na de operatie stroomt mijn agenda vol met ziekenhuisafspraken. Het traject met de hematoloog is weer opgepakt, ik heb een lifestyle consult en diverse controles bij het Alexander Monro Ziekenhuis op de planning staan. Ook beginnen er weer piepkleine haartjes te groeien, een soort grijswitte fluf. Verder zie ik her en der een ieniemienie wimper en in de verte zie ik al wat donkere schaduw op de plek waar eerder mijn wenkbrauwen zaten. Ik kijk echt de haren uit mijn hoofd maar helaas gaan ze er niet sneller van groeien.

Ondanks de fantastische uitslag van de operatie moet ik helaas nog wel op voor een bestralingstraject. Dit om nog eventueel verdwaalde restcellen te vernietigen en de kans op terugkeer te verkleinen. Omdat er gelukkig geen kankercellen meer in mijn oksel gevonden zijn, hoeft alleen mijn borst bestraald te worden.

Hiervoor ontvang ik een uitnodiging van de afdeling Radiotherapie. Het zijn vier afspraken op één dag. Ook wordt er een instructiefilmpje van de breath hold techniek mee verzonden zodat ik dit thuis al een paar keer kan oefenen. En zo rijden Jan en ik niet veel later richting het UMC. Allereerst krijg ik een intakegesprek met een verpleegkundige. Zij noteert allerlei gegevens, legt praktische zaken uit en ik krijg een pasje voor het parkeren mee. Gelukkig kan dat voor de deur, wel zo makkelijk.

Daarna volgt de afspraak met een verpleegkundige die met mij de zogenaamde breath hold techniek oefent. Omdat mijn tumor links zat en mijn linkerborst bestraald moet worden, zijn er voorzorgsmaatregelen nodig. Door tijdens de bestraling je adem in te houden, komt je hart iets verder van het bestralingsgebied af te liggen. Op die manier kan eventuele schade aan het hart zoveel mogelijk worden voorkomen.

Ik mag even twee keer laten zien dat ik deze techniek in de praktijk kan uitvoeren. Als de vrolijke verpleegkundige overtuigd is, mag ik door naar de derde afspraak.

Twee radiolaboranten wachten mij op en laten mij op een smalle tafel plaatsnemen, een soort PET-scan tafel. Ik moet mijn armen boven mijn hoofd in beugels leggen. Dit is aan de geopereerde kant echt een opgave. Mijn oksel en borst staan, ondanks dat ik keurig mijn postoperatieve oefeningen doe, ontzettend op spanning. Ook heb ik erg veel last van wondvocht. Er is al een keer gepuncteerd na de operatie om dat weg te halen.

Als ik een beetje een comfortabele positie heb gevonden, worden eerst foto’s gemaakt om vervolgens heel precies te kijken welk deel van mijn borst straks bestraald gaat worden. Wanneer die positie bepaald is, krijg ik zes kleine tatoeagepuntjes op mijn lichaam. Deze puntjes zullen ervoor zorgen dat ik tijdens iedere bestraling exact hetzelfde lig.

Als dit klaar is mag ik van de bank stappen. Het is een vrij grote ruimte en met ontbloot bovenlichaam sta ik midden in de ruimte als één van de mannelijke radiolaboranten nog het één en ander begint te vertellen. Ik hoor de helft niet, voel me zo kwetsbaar en naakt. Mijn borst gehavend door de operatie, mijn kankermutsje om mijn met dons bedekte hoofd te verhullen. Ik denk alleen maar ‘ik wil weg, ik wil mijn kleren aandoen’. Achteraf vind ik dit één van de meest nare ervaringen van het hele traject.

Beduusd gaan we door naar de laatste afspraak. De radiotherapeut, een vriendelijke dame, legt alles helder uit. Ik heb geluk. Er is een nieuw protocol. Dit houdt in dat ik maar vijf keer bestraald hoef te worden. Normaliter vijftien keer maar nu met dezelfde straling in vijf keer. Ontzettend fijn, dat scheelt twee werkweken op en neer rijden. Als laatste overhandigt ze ons een formulier met alle vroege en late bijwerkingen. Vooral vermoeidheid, een gevoelige rode huid en vochtophopingen komen regelmatig voor.

‘s Nachts word ik wakker en ga terug naar het moment dat ik mij zo kwetsbaar voelde. Ik heb er echt een naar gevoel aan overgehouden en besluit in de ochtend met het UMC te bellen. Niet om te klagen maar wel om mijn ervaring te delen en te vragen of ik tijdens de aankomende bestralingen bij vrouwelijke radiolaboranten ingepland kan worden.

Afgelopen maanden hebben zoveel medici aan mijn lichaam gezeten. Mijn borsten zijn aangeraakt, er is in geprikt, ze zijn bekeken, betast, er is in gesneden, ze zijn geplet en op de foto gezet. Je hebt geen keuze, je zult wel moeten, maar het maakt zo’n verschil of je je tijdens deze handelingen veilig voelt.

De betreffende radiolaborant is zich ongetwijfeld van geen kwaad bewust. Misschien had hij een rotdag thuis, nog veel te doen die dag of een uitgelopen planning? Ik wil hem ook niet in een lastige positie brengen met mijn telefoontje maar ik hoop wel dat mijn ervaring meegenomen wordt zodat er meer oog is voor de kwetsbaarheid van een patiënt. Ik voelde mij vanaf het ophalen uit de wachtkamer al niet comfortabel bij deze man. Hij was gehaast en kortaf. (Op de terugweg haalde mijn wederhelft het zelfs ook aan. Het was dus niet alleen mijn gevoel.) En als je je dan ook nog moet uitkleden en in een hele kwetsbare positie moet liggen en na afloop bloot naar een uitleg moet luisteren, doet dat iets met je. De begripvolle dame aan de andere kant van de lijn bedankt me voor mijn openheid en eerlijkheid. Opgelucht hang ik op.

Na deze ervaring waardeer ik de afdeling radiologie in het Alexander Monro Ziekenhuis nog meer. Afgelopen maanden ben ik daar met zoveel respect, voorzichtigheid en rust geholpen. De roze omslagdoeken die in de ruimtes liggen om om je heen te slaan. De geduldige uitleg. De tijd die er voor je genomen wordt. Het toedekken met handdoeken omdat de ruimte waar je ligt koud is. De zorgzaamheid en vooral menselijkheid zijn zo belangrijk. Daarnaast, en ik ga het toch aanhalen, één op de drie vrouwen heeft in haar leven ervaring met seksueel geweld, en dan kan een respectvolle, zachte bejegening echt het verschil maken in een kwetsbaar (borstkanker)traject.

Nu is het wachten op de oproep. Binnen twee weken word ik verwacht voor mijn eerste bestraling. Op naar fase drie…..