Sandy over borstkanker – “Sinds mijn haar eraf is, merk ik dat mensen anders op mij reageren.”

3 maart 2026

Sandy van den Brink, eigenaresse van schoonheidssalon Silk Sand te Soest en de vrouw van radiomaker Jan Paparazzi, zit middenin haar behandeltraject voor borstkanker in het in borstkankerzorg gespecialiseerde Alexander Monro Ziekenhuis. 

In een openhartige blogreeks over haar traject, de zorg en het dagelijks leven, deelt Sandy haar ervaringen om ook anderen te steunen die met borstkanker te maken hebben. Lees het twintigste blog van Sandy hier: 

Sinds mijn haar er af is, merk ik dat mensen echt anders op mij reageren. Omdat ik veel last heb van mijn hoofdhuid, merk ik dat de mutsjes en sjaaltjes veel zachter aanvoelen dan mijn haarwerk, en draag ik deze als ik naar buiten ga. Dit zorgt er wel voor dat je voor iedereen zichtbaar ziek bent.

’s Avonds ga ik met Jan vaak een rondje wandelen en op een avond lopen we langs een stel dat we helemaal niet kennen. Ik hoor de dame als ze ons voorbij zijn, net iets te hard, tegen de man zeggen: “Oh, ze is nu kaal.” Zo wordt er dus naar je gekeken en over je gepraat.

Tijdens mijn ochtendwandelingen merk ik het ook. Mensen die ik normaal elke dag tegenkom en groet, doen soms net alsof ze me niet zien. Maar het merendeel spreekt mij wel aan. Superlief, maar soms ook intens en ik hoor mezelf steeds vaker zeggen als mensen doorblijven vragen. “Superlief dat je het allemaal vraagt maar ik loop even door”. Als ik wil kan ik de hele dag bezig zijn met mijn diagnose en dat is iets wat ik niet wil. Ook op mijn telefoon is het druk en krijg ik onwijs veel berichtjes via WhatsApp en sociale media.

Pling: Hoe voel je je? Pling: Wanneer is de operatie? Pling: Hoe gaan de jongens er mee om? Pling: Slaat de chemo aan? Pling: Voel je je ziek? Pling: Wanneer is de laatste chemo? Pling: Trek je het een beetje? Pling: Hoe gaat het met je moeder? Pling: Kan Jan het een beetje combineren met zijn werk? Pling: Wanneer denk je weer te starten met werken, kan ik producten bestellen? Pling, Pling, Pling……

Voor mij is het sturen van een hartje of een ‘ik denk aan je’ ook voldoende. Al die check-ins stuk voor stuk supergoed en lief bedoeld en ik ben echt onwijs dankbaar dat er zo met ons wordt meegeleefd maar het is soms te veel. Ik kan als ik wil de hele dag door appen. Of het nu ’s ochtends om 7.10 is of ’s avonds na 11 uur, het gaat maar door…. Buiten dat ik mij ook echt dagen beroerd voel en ik dan sowieso helemaal niks wil of kan en mijn handen vol heb aan mezelf, wil ik me op mijn goede dagen en momenten niet bezighouden met ziek zijn maar lekker genieten van leuke dingen. Natuurlijk is dit voor iedereen anders. Dit is mijn manier om met deze situatie om te gaan.

Waar ik de afgelopen weken ook tegenaan ben gelopen is nieuwsgierigheid en ondoordachtheid van mensen en adviezen die (soms) over mijn grens heen gaan. Zo heb ik tijdens het boodschappen doen de vraag gekregen of ik al wist of mijn borst er af moest, door iemand die ik amper ken. Ik heb meerdere keren verhalen te horen gekregen over de zus van de tante van de buurvrouw en haar collega die overleden is aan (borst)kanker. En ik heb diverse keren moeten horen “ik zou een second opinion doen”. Ik dus niet. Ik heb daar totaal geen behoefte aan. Ik heb alle vertrouwen in mijn oncoloog en mijn chirurg en het team wat mijn behandelroute heeft bedacht. Zelfs de route is een aantal keer in twijfel getrokken omdat, daar heb je hem weer: de zus van de tante van de buurvrouw eerst geopereerd werd en daarna pas chemo kreeg…. En ‘kanker laten zitten zou onverantwoord zijn’, krijg ik ook zonder blikken of blozen te horen van iemand zonder enige medische opleiding.

Dan zijn er nog de supplementen die mij zijn aangeraden. Als ik dan vertelde dat dit sterk wordt afgeraden omdat het zelfs averechts kan werken en de behandeling ten nadele zou kunnen beïnvloeden werd er soms teleurgesteld gereageerd en dan soms ook nog vergezeld met een verkapte: “Dan moet je het zelf maar weten!” Het klinkt allemaal zuur en hard als ik het zo opschrijf omdat een deel van de mensen dit waarschijnlijk met de beste intenties tegen me aanhoudt maar ik sla even over. Er komt al zoveel op mij af dat ik geen ruimte heb voor de goed bedoelde adviezen.

Ik voel mij veilig en gehoord in het Alexander Monro Ziekenhuis. Zo voel ik tijdens AC-kuur drie een knobbeltje in mijn andere borst en bel direct met het telefonische spreekuur. Niet veel later is er een afspraak voor een echo gemaakt. Gelukkig is het loos alarm en blijkt het een kliertje te zijn. Ook worden er tussendoor longfoto’s gemaakt voor een drukkend en benauwd gevoel op mijn borstbeen. Dit blijkt een regelmatig voorkomende bijwerking van de Pelgraz injectie. Daarnaast wordt er nogmaals, wegens aanhoudende pijnklachten, naar mijn oksel gekeken d.m.v. een echo. Omdat er tijdens het stellen van mijn diagnose ook zo zorgvuldig met mij is omgegaan heb ik nooit de behoefte gehad om elders een second opinion te laten doen.

Voor AC-kuur vier heb ik, voordat ik naar de dagbehandeling ga voor mijn chemo-infuus, nog een gesprek met een oncoloog. Mijn vaste rots in de branding is op vakantie maar haar collega, even warm en kundig, neemt het over. Ook tijdens dit gesprek wordt ruim de tijd genomen voor de klachten die ik heb en wordt er alles aan gedaan om mij zo goed mogelijk door de chemokuren heen te loodsen. Zo heb ik na kuur drie niet één goede dag gehad en mag ik nu langer Dexamethason nemen waardoor ik er hopelijk beter doorheen fiets.

Chemo wordt vaak geassocieerd met misselijkheid en overgeven en dat klopt, je kunt hier last van hebben maar met de juiste medicijnen blijft het bij mij bij misselijkheid en hoef ik niet te spugen (ik heb wel nog een nieuw soort middel gekregen omdat de andere medicatie niet voldoende werkte). Waar ik vooral heel veel last van heb zijn de smaakveranderingen en een andere geurbeleving. Ook zijn inmiddels al mijn slijmvliezen kapot, naar de wc gaan is pijnlijk en ik heb een ontzettend harde piep in mijn oor, mijn hart klopt regelmatig bijna uit mijn borst van de hartkloppingen maar wat ik persoonlijk de meest heftige bijwerking vind is de permanente vermoeidheid.

Ik ben zo benieuwd hoe de volgende reeks kuren zullen gaan. De eerste vier AC-kuren kan ik straks afvinken. Stap voor stap. Op naar de volgende twaalf, die zullen bestaan uit Paclitaxel en Carboplatin.