Sandy over borstkanker – “Zodra de radioloog de tumor goed in beeld heeft, plaatst ze voorzichtig de marker.”

27 januari 2026

Sandy van den Brink, eigenaresse van schoonheidssalon Silk Sand te Soest en de vrouw van radiomaker Jan Paparazzi, zit middenin haar behandeltraject voor borstkanker in het in borstkankerzorg gespecialiseerde Alexander Monro Ziekenhuis. 

In een openhartige blogreeks over haar traject, de zorg en het dagelijks leven, deelt Sandy haar ervaringen om ook anderen te steunen die met borstkanker te maken hebben. Lees het vijftiende blog van Sandy hier: 

Het gewone leven gaat ook gewoon door. Gisteren hadden we, na de kennismaking met mijn oncoloog, ‘s avonds de diploma-uitreiking van onze jongste zoon Jimi. Super trots zijn we dat hij zijn VMBO-diploma op zak heeft. Het was een feestelijke avond, waarbij ik naast alle blije kinderen en trotse ouders ook heb genoten van de bevlogenheid van alle middelbare schooldocenten. Over elke leerling werd een leuk praatje gehouden, onze Jimi werd bestempeld als ‘kletskampioen’. Iets wat ik zeker herken, altijd in voor een praatje met een ander, wat kun je dan trots zijn op je kind. Ook onze oudste zoon en zijn vriendin waren erbij. Heerlijk om dit samen als gezin te mogen beleven.

Helaas mag ik deze week voor de derde keer op rij richting het Alexander Monro Ziekenhuis. Vandaag op de planning: het plaatsen van de markers en het uitslaggesprek over de kalkspatjes, waarvoor ik eergisteren het stereotactische biopt heb gekregen. Mijn borst is echt heel blauw en gevoelig, als je er al naar kijkt doet het al zeer. Weer zal ik daar straks in geprikt worden. Onderweg in de auto voel ik mijn ogen vullen met tranen, ik begin te huilen. “Ik wil niet meer, ik heb er zo geen zin meer in,” zeg ik tegen Jan.

Aangekomen bij het AMZ mag ik meteen doorlopen naar de afdeling radiologie. Bekende gezichten, en inmiddels een bekende route. Ondanks dat ik voorafgaand aan alle onderzoeken altijd een folder met informatie toegestuurd krijg, wordt de procedure opnieuw rustig en geduldig aan mij uitgelegd.

“We gaan vandaag twee markers plaatsen, één in je oksel en één in de tumor in je borst.” Ik had zelf nog nooit van markers gehoord. Een marker blijkt een klein wokkeltje van chirurgisch staal te zijn dat in de tumor geplaatst wordt, zodat de chirurg of radioloog te allen tijde de tumor terug kan vinden, mocht deze door voorafgaande chemotherapie zodanig gekrompen of zelfs verdwenen zijn.

Voor de tweede keer deze week moet ik mijn bovenlichaam ontbloten, deze kwetsbaarheid zal nooit wennen, voor de tweede keer deze week neem ik plaats op de onderzoeksbank. Weer die verdoving. Weer die koude gel op mijn borst welke inmiddels in een oorlogsgebied veranderd is. De radioloog glijdt met de echokop over mijn borst. Zodra ze de tumor goed in beeld heeft, plaatst ze voorzichtig de marker. Daarna herhaalt ze de handeling in mijn oksel. Die arme Jan heeft het hele gebeuren gevolgd vanaf zijn kruk in een hoekje van de kamer. Ik zie dat hij aangeslagen is maar dat hij zich groot houdt voor mij.

Vervolgens mogen we, als ik voorzien ben van de nodige hechtpleisters, door naar mijn chirurg. De vorige keer vertelde ze dat de patholoog mijn kalkspatjes voor 98% goedaardig inschatte. Ik ga er eerlijk gezegd ook van uit dat dit zo bevestigd gaat worden.

Toch is de uitkomst anders. Het is toch een voorstadium van borstkanker. “Als je geen tumor in je borst had gehad,” zegt ze, “dan zouden we nu nog niks doen en het voorlopig alleen jaarlijks monitoren. Maar gezien alles wat er nu speelt, is mijn advies om het tijdens de operatie direct te verwijderen.”

Helaas zit mijn tumor boven in mijn borst, en het voorstadium beneden. Dat betekent dat er naast mijn oksel, op twee plekken in mijn borst geopereerd moet worden.

Ik vraag me af wat er straks van mijn borst overblijft als ik borstsparend geopereerd kan worden. Het is niet zo dat ik bij het uitdelen van de borsten bedeeld ben met een royale C of D cup…